همیشه در همه برهه های زمانی دختر بودن سخت بوده است. از زمان قدیم. از وقتی دختر ها را زنده زنده دفن میکردند و حتی قبل تر تا الآن همیشه مرد هایی بودند که با زن ها بجنگند و مبارزه کنند. زور بگویند، کتک بزنند و آن ها را خدمتکار خودشان بدانند.اما ما زن ها خدمتکار نبودیم. ما زندانی بودیم. ما زندانی محدودیت هایی بودیم که به ما تحمیل کردند. تنها زمانی آزاد بودیم که تنها بودیم و می توانستیم آزادانه ذهنمان را رها کنیم و فکر کنیم به رویاهای دور از دسترسمان. حالا ظاهر ماجرا فرق میکند. ما چیزهایی داریم که مدیون زنان شجاع و دلیری هستیم که نامشان برای هیچ تاریخ دانی مهم نبوده است.زن هایی بودند که برای حق رای جنگیدند. زن هایی بودند که برای حق ارث جنگیدند. زن هایی بودند که برای زنده ماندن جنگیدند. ما زن ها همیشه در حال جنگیم. یا با مرد ها میجنگیم یا با خودمان. می جنگیم که آزاد شویم یا می جنگیم که افکارمان را حبس کنیم. همه ما آرزوهایی داریم که اگه زن نبودیم دوست داشتیم برآورده کنیم. جزئیاتش مهم نیست. خیلی از زن های اطراف شما هستند که وقتی کودک بودند آرزوهای بزرگی داشتند. خیلی هایشان فکر می کردند در ای

چند وقته خیلی حساس (تر) شدم. نفرتم نسبت به مردها روز به روز بیشتر میشه. داره کار به جایی میرسه که دارم اعتقاداتمو از دست میدم. دارم از دست میرم. منتظر فرصتم که بشینم گریه کنم و برای خودم دلسوزی کنم. از این وضع متنفرم. اما از زندگی و وجودم بیشتر متنفرم. نمی خوام اینجوری باشه. هر جوری تونستم دنبال جواب سوال هام رفتم. دنبال آدم هایی گشتم که مثل من باشن. اما نه کسی مثل من هست و نه جوابی برای سوال هام وجود داره. تو یه لحظه می خوام باشم و نباشم. تو یه لحظه اینقدر افسرده میشم که می خوام خودمو از شدت افسردگی بکشم. بعد با خودم میگم کی گفتم اون دنیا بهتر از اینجاست و اینجوری فکرشو از ذهنم دور میکنم. از خیلی چیزا خجالت میکشم. می دونم یه کاری کردم که خدا بدش اومده ازم. به فلسفه وجودیم شک دارم. به اینکه روح داشته باشم شک دارم. به این که اسلامی که میگن همین لعنتیه که دارن جارش میزنن شک دارم. بدتر از همه اینکه دارم فکر میکنم چجوری می تونم به اون مردهایی که باعث آزارم میشن آسیب برسونم. به چاقو جیبی فکر کردم ... به لگد و مشت و کتک فکر کردم. ذهنم آروم نمیشینه و همه ش می خواد به یه چیزی یا کسی آسیب بزنه.